Spotkanie poświęcone było „Pamiętnikowi z powstania warszawskiego” Mirona Białoszewskiego. To literacki powrót autora do własnych realnych przeżyć z 1944 roku, napisany dwadzieścia lat po tamtych wydarzeniach.

To historia, której bohater wraz ze swoją rodziną i przyjaciółmi chce tuż po kapitulacji powstania po prostu: „Żyć! Iść! Wyjść! Popatrzeć! Na słońce. Normalnie”. Chce wierzyć, że po wyjściu z gruzów miasta i w czasie exodusu w kierunku Pruszkowa nie stanie się nic złego, bo ma już „dosyć i powstania, i wojny w ogóle, i nienawiści, i zabijania, i ginięcia”. Podczas wykładu spróbowaliśmy przeżyć tę historię wraz z Białoszewskim raz jeszcze, starając się zrozumieć jego nieheroiczną postawę i opowieść.

Zgromadzona publiczność mogła zobaczyć rękopisy „Pamiętnika z powstania warszawskiego” Mirona Białoszewskiego z Muzeum Literatury i porozmawiać m.in. o specyfice relacji pisarza z tamtych dni zawartych w Pamiętniku oraz o tym z jakim odbiorem spotkała się publikacja tego utworu w latach 60 tych.